Pam en Ries op wereldreis.

Vandaag wilden we naar Niah Caves maar nadat we de wekker enkele keren afgezet hebben, is het te laat om nog te gaan en de bus is al vertrokken. We sjokken wat door Miri, hoewel deze stad eigenlijk niets te bieden heeft. Recent hebben ze hun stad omgedoopt tot 'the Resort City', met als doel om het toerisme te bevorderen. Geen idee wat ze de toerist dan willen gaan bieden....?

De volgende ochtend laten we onze rugzakken achter in het hotel en nemen het vliegtuig naar Mulu. Met een Fokker 50 vliegen we hier in zo'n vijfentwintig minuten naar toe. Er is plaats voor vijftig passagiers, de helft van de stoelen is leeg. Maar Mulu bestaat ook alleen uit een National Park met slaapaccommodatie en een resort. De hele route vliegen we over dikbegroeid tropisch regenwoud. Waar je ook kijkt, het is groen, groen en groen.

Het vliegveld is klein, er is een landingsbaan en de eventuele bagage wordt op een balie gelegd, een bagageband is er niet. Twee tellen later staan we buiten en we kunnen naar het park lopen of met een pick-up gaan. Een bus is er ook niet. Waar zou die trouwens verder naar toe moeten?

We slapen op het park zelf en het is een verademing om daar aan te komen, wat een rust, ruimte en natuurschoon. Er zijn slechts zo'n twintig andere mensen die hier ook slapen. Geen herrie, drukte, heftige muziek, overvolle backpackers restaurantjes en ander gekakel.

Gunung Mulu is bekend om haar grotten, welke we dan ook gelijk 's middags gaan bezoeken. Met een gids en twee Zwitserse jongens wandelen we de drieënhalve kilometer naar de ingang. Hier in het park zijn overal houten wandelpaden zodat je gemakkelijk kunt lopen en vooral de weg niet kwijt kunt raken. Na ons avontuur in Taman Negara is het wel fijn om nu een wat duidelijkere route te hebben, ook als we straks alleen op pad willen. Het blijft wonderbaarlijk hoe gemakkelijk je in een straal van nog geen twintig meter gewoon spoorloos kunt verdwijnen. De vegetatie is zo dicht en hoog dat je ook hier heel gemakkelijk kunt verdwalen. Het is een mooie wandeling waarbij we keer op keer stilstaan om te kijken naar insecten, slangetjes en hagedisjes. Om ons heen fladderen de mooiste vlinders in felle kleuren en sommige zijn zo groot als een middelvinger. Maar ze laten zich niet echt goed fotograferen, hoe vaak we het ook proberen.

We bezoeken eerst Deer Cave, een enorme grot van 2160 meter diep, waarin miljoenen vleermuizen wonen. Hoog boven ons is het zwart maar doordat het vrij donker is, kunnen we moeilijk zien of we onder een 'plafond' van vleermuizen lopen of dat we tegen de grotwand kijken. Maar ruiken kunnen we het des te beter. Het pad, de reling en de grot zelf zijn bedekt met een dikke laag vleermuizenpoep welke bijna bedwelmend is. De vleermuizen hangen heel de dag in de grot en tegen de avond gaan ze naar buiten voor voedsel. Door het gekwetter boven ons hoofd weten we in elk geval dat ze 'thuis' zijn. In een nauwe doorgang kunnen we er ook enkele in een holletje zien hangen. We proberen foto's te maken maar dat is lastig. Zonder flits zie je niks, met flits is het een witte grillige massa waarbij we later zelf op de foto's niet eens meer kunnen zien wat onder of boven is. Lang Cave is veel kleiner maar mooier en hier zien we veel stalagtieten en stalagmieten met een diversiteit aan rotsformaties.

Deer Cave heeft een enorme ingang, welke we van afstand op grote hoogte kunnen zien liggen. En daaruit komen tegen de avond de vleermuizen naar buiten, zo wordt ons verteld. En niets is minder waar. We gaan zitten en staren naar de ingang, er gebeurt niets. De minuten tikken weg en er gebeurt nog steeds niets. Even twijfelen we aan het waarheidsgehalte van deze toeristische attractie. Maar dan komen ze, in groepen vliegen ze naar buiten en er komt geen einde aan. Boven de berg, tegen de avondlucht, komen ze in zwermen over gevlogen. Vanaf de grond kunnen we het geklapper van de vleugels zelfs horen. Eén ruisende massa die over ons heen trekt en dan in het niets verdwijnt. Na een half uur, en vele foto's verder, lopen we op eigen gelegenheid terug naar ons kamp. Zelfs als we halverwege zijn, horen we ze nog overkomen. Per nacht wordt er in Mulu voor 15.000 kilo aan insecten weggewerkt door de vleermuizen. Geen wonder dan ook dat wij merken dat er weinig muggen en ander ongedierte op onze kamer zit...

Onze kamer heeft de grootte van een balzaal, voor de badkamer geldt hetzelfde. Het is redelijk schoon, we hebben een fijne matras, een fan, er liggen dekens op het bed (?) en er is warm water. Op de veranda is een restaurantje en een klein winkeltje. Als we terugkomen zijn we nog steeds doorweekt, in de grotten is het redelijk koel en klam, buiten is het heet en klam. De luchtvochtigheid bedraagt hier bijna 95% en dat is te merken ook. Op de veranda relaxen we en cola met snickers doet wonderen om weer even een oppepper te krijgen.

Na het eten is het al snel rustig, de toeristen van buitenaf zijn terug naar hun resort en onze medereizigers zijn waarschijnlijk vroeg naar bed. Om 21.00 uur gaan de lampen uit en zitten we alleen op de veranda, in het donker. Vrijdagavond is hier duidelijk geen stapavond....! Om ons heen is het koor losgebarsten van krekels, cicaden en allerlei andere insecten. Het lijkt erop of ze strijden wie het meeste geluid kan maken. Van gesis, getjilp, gebrom tot getik, gezoem en geklop. En verder is er niets, behalve rust. Links en rechts, op de paden, branden nog wat lampjes en allebei zijn we benieuwd hoe het er nu - in het donker - buiten het park uitziet. Op de heenweg zijn we over een weg gereden, maar er was geen straatverlichting en af en toe staat er ergens een verdwaald huis. Met de zaklamp (just in case...) gaan we het park af en ja, daar buiten is het donker. Eerst zien we werkelijk helemaal niets, het is heiïg dus sterren zijn er ook weinig. De maan is er niet. Langzaam wennen onze ogen aan de duisternis en dan lukt het ons om in elk geval de weg te zien. Deze is iets of wat lichter dan de begroeiing erlangs. We worden ook hier begeleid door het orkest van insectgeluiden. Om ons heen zien we tientallen vuurvliegjes. Wat een bijzonder gezicht. KIeine puntjes, die even oplichten, van boven naar beneden en van links naar rechts gaan en dan doven. We lopen midden op de weg, de kans dat we hier overreden worden is gewoon nul. Het verbaast ons al dat we twee keer een brommer voorbij zien komen. Beide hebben alleen voorlicht, achterlicht is hier waarschijnlijk niet nodig? En dat wij hier zo in het donker door de bush dwalen schijnt ook niet te deren, ze geven gas en verdwijnen in de nacht. De rust die je hier ervaart is niet te beschrijven. We voelen ons zo nietig, twee mensen, midden in het tropisch regenwoud van Borneo, omringd door één grote groene massa...

Onze wandeltocht moet ons naar het resort brengen. Aangezien er één weg is, en het vliegveld naar rechts ligt, moet het resort wel linksaf zijn. We lopen ruim drie kwartier, af en toe passeren we een huis en soms brandt er een lamp. Eén keer zien we een t.v.. We zijn benieuwd wat er 's avonds in het resort te doen is maar daar komen we snel achter. Ook niets!!! Uit muziekboxen schalt een vreemdsoortig gezang, wat we al snel herkennen. Een groepje Chinezen staat op een podium een karaokeshow te geven. Waarschijnlijk zijn zij ook de enige gasten, want het resort is bijna verlaten. We spieken even over de balie van de receptie en zien dat bijna alle kamersleutels er hangen. Dat betekent op dit tijdstip dus dat er bijna geen gasten zijn. Dat is schrijnend aangezien het een mooi resort is, alle luxe en comfort is aanwezig en aan het vriendelijke personeel ligt het ook zeker niet. Maar wij zijn blij dat we in het park zelf slapen, dat past toch wat beter bij ons. Een biertje kost hier RM 16.-, meer dan het drievoudige van wat een biertje elders kost. En dat met lallende Chinezen op de achtergrond. Nee dus!

Net buiten het resort is een klein lokaal restaurantje. Een biertje kost hier ook nog steeds RM 8,- maar dat begint er meer op te lijken. Helaas hebben we te weinig geld meegenomen op onze wandeltocht dus we delen een biertje. Er is keus uit één biersoort wel een heel bijzonder biertje. Op vrijdagavond om 22.30 uur drinken wij in Gunung Mulu een Oranjeboompje, 'imported from Breda'. De thermometer wijst nog 24 graden aan.

Leven langs de rivier Het park ligt aan de Mulu River en de volgende ochtend gaan we met de longboat naar Wind en Clearwater Cave. Aan de rivier staan ook nog links en rechts wat hutjes en we zien de mensen baden in de rivier. Tanden worden gepoetst en haar wordt gewassen, met shampoo en al.

De grotten zijn toch weer anders dan Deer en Lang Cave. We hebben onze zaklamp niet meegenomen, want de grotten waren redelijk goed verlicht, in elk geval de looppaden. Maar hier is het donker. Volgens de gids wordt er onderhoudswerk verricht en moest de stroom eraf. Gelukkig zijn we nu met een redelijk grote groep en er zijn veel zaklampen waardoor we in elk geval kunnen zien waar we moeten lopen. Als we Wind Cave uit willen gaan, gaat het licht aan en dan zien we pas hoe mooi deze grot toch wel is. Snel doen we nog een keer het rondje door de grot. In Clearwater Cave stroomt nog een rivier door de grot. De gids legt uit hoe de doorgangen en grotten ontstaan zijn, veelal doordat rivieren miljoenen jaren geleden een pad dwars door de rotsen en het graniet hebben gesleten. Je kunt je bijna niet voorstellen dat dit al miljoenen jaren zo gaat, en waarschijnlijk ook nog miljoenen jaren doorgaat.

Ries neemt buiten nog even een verfrissende duik en aan het einde van de middag zitten we ruim een uur aan de rivier met de voetjes in het koele water. Staren naar het water en genieten van de rust om ons heen. Ook deze avond zitten we om negen uur in het donker op de veranda. Er brandt nog één tl-lampje en tientallen insecten komen op het licht af. Twee vleermuizen doen zich tegoed aan alles wat rondvliegt. Gebukt lopen we de veranda af, want ze scheren rakelings over ons heen. Ook de zaterdagavond blijkt hier niet de stapavond te zijn.

Helemaal alleen in de jungleDe volgende dag hijs ik me weer in mijn vieze bruine broek. Doordat het hier heet en klam is, voelt hij vochtig aan. Op mijn t-shirt zitten smerige strepen, van het zweet en de schouderband van de zwarte tas laat vegen achter. Maar ach, we gaan weer een wandeling maken en na enkele minuten zijn onze kleren toch weer smerig. Deze tocht maken we zonder gids en overigens ook zonder de houten wandelpaden. De grond is drassig en al snel zitten onze bergschoenen vol modder. De bruine broek heeft er nu ook nog moddervlekker bij gekregen. Na een uurtje flink doorstappen komen we bij de rivier. Geen mens te bekennen en behalve het gekletter van een watervalletje is er weer totale stilte.

Na een half uurtje vliegen en meer dan een uur op de bus wachten, zijn we om 17.00 uur weer terug in de bewoonde wereld in Miri en in ons hotel genieten we van een frisse douche en natuurlijk van de schone kleren. Via MSN Messenger babbelen we meer dan een uur live met papa en mama in Mill. Helaas hebben wij nog steeds geen webcam, maar wij kunnen hen in elk geval wel zien én horen dat thuis alles goed gaat. 's Avonds eten we de Maleise versie van fastfood, een Roti John. Wat een wit broodje inhoudt, met een soort van omelet met vulling, veel vet en veel chilisaus. In de varianten chicken of beef verkrijgbaar.

Morgen gaan we naar Bario, nog verder de negorij in. We vliegen met een Twinotter en op een foto ziet dit vliegtuigje er nog kleiner uit dan onze Fokker 50 van vandaag. Waarschijnlijk is daar niet meer dan helemaal niets te doen.


Lees ook deel 12 van dit verslag »