Pam en Ries op wereldreis.

Vandaag laat het reisgeluk ons in de steek. 'Even' naar Tawau vliegen zit er niet in. Netjes melden we ons om half negen al op het vliegveld bij de Air-Asia-Afhaalbalie. De vlucht naar Tawau vertrekt om 10.10 uur, dus dat zou mogelijk moeten zijn. Waren het niet dat de vlucht vol zit - en de enige andere van vandaag - vanmiddag om 15.00 uur ook. We hebben geen landkaart bij de hand en weten alleen dat we richting zuid-oosten willen, naar Semporna. Op goed geluk nemen we de vlucht van 10.20 uur naar Sandakan. Dat ligt in elk geval in de richting en voor zo'n € 21,- kunnen we de gok wel wagen. De andere bestemmingen zeggen ons te weinig of liggen totaal de verkeerde kant op. In het vliegtuig naar Sandakan zitten maar liefst vijf passagiers, de overige 47 stoelen zijn leeg. En misschien had dat ons al een beetje zorgen moeten baren...

Op de luchthaven van Sandakan is niets te doen. Behalve dan dat wij twee eenzame rugzakken van de bagageband afhalen. En daar staan we dan. Een taxichauffeur wil ons voor 400 Ringgit naar Semporna brengen. We hebben geen idee hoe ver we daar nog vandaan zitten maar het moet zeker nog uren met de auto zijn. Op goed geluk pakken we de lokale bus naar het Express Bus Station en ontdekken daar dat de bus naar Semporna alleen 's ochtens om acht uur gaat. Maar we kunnen wel met de minibus naar Lahad Datu, zo'n tweeënhalf uur verderop en in elk geval richting Semporna. Lahad Datu?!? Dat stond ook op het bord van vertrekkende vliegtuigen?? $#@#!! Dan hadden we een stuk dichterbij Semporna gezeten. Maar ach, we komen er wel.

Het busje biedt plaats aan negen passagiers en een chauffeur. Er zitten in onze bus negen volwassenen en zeven kinderen. Onze bagage wordt erbij gepropt en we vertrekken. Naast ons op de achterbank zit een jonge knul die er na twee uur uit gaat. Wij blij, extra ruimte. De bus vertrekt weer en na enkele minuten stoppen we voor een korte pauze. We denken nog dat de jongen nu vast wel terug gaat komen maar nee, niemand te zien. We hebben zeker nog een uur te gaan dus dat is fijn voor ons zitcomfort.

Kort daarna komen we bij een politiecontrole. Al onze medepassagiers moeten hun papieren laten zien. Geen idee waarom, maar van ons wordt niets verlangd. En weer enkele minuten later stoppen we langs de weg. En jaar hoor, daar komt de jonge knul ergens vanuit het groen gerend. Zwetend en wel klautert hij de bus weer in. Het blijkt een illegale Filippino te zijn. Meteen is ons duidelijk wat die politiecontrole inhield.

Om kwart voor vier staan we dan eindelijk in Lahad Datu. De zon staat nog steeds te branden en we willen eigenlijk alleen maar snel weer weg hier. Met de volgende minibus dan toch eindelijk naar Semporna. Hier worden er elf volwassenen en drie kinderen in gepropt en in het donker arriveren we in Semporna. Het ziet er troosteloos uit, veel rotzooi langs de wegen, slecht onderhouden gebouwen en mensen die ons aankijken alsof wij hier de eerste blanken zijn. We hebben geen plattegrond en gaan op goed geluk een hostel in. Het stelt weinig voor maar er is een lekkere douche en het bed ligt goed. Morgen gaan we eerst iets anders zoeken en dan regelen waarvoor we hier gekomen zijn. Het duiken!!

Iedereen op zijn paasbest met Hari RayaVandaag is het een drukte van belang. Gisteren was de afsluiting van de Ramadan en vandaag is het Hari Raya. Bij ons bekend als het Suikerfeest en een grote feestdag. Er zijn veel mensen op straat en bijna iedereen is feestelijk en kleurrijk gekleed. Vrouwen en meisjes hebben lange jurken aan, veelal met versierselen erop. De mannen en jongens lopen in pakken met lange blouses. Het is duidelijk dat er wat de vieren valt en dat deze kleding niet tot het dagelijkse tenue behoord. Sommige mannen hebben de sportschoenen er nog onder.... We lopen van ons hostel naar ons nieuwe onderkomen en overal wordt er geroepen: 'Goodbye, where are you from' en 'Where are you going'. De kleine jongetjes roepen daar ook nog bij 'One Ringgit'. Dit komt er zeer dwingend uit maar als wij terugroepen: 'Why', komt er geen reactie en gelukkig laten ze je dan snel met rust. Boos kijken of gewoonweg negeren wil ook wel helpen. Maar nu kunnen we al vast wennen aan iets wat ons zeker de rest van onze reis nog vaak zal overkomen.

Ons nieuwe onderkomen is een paradijsje. We slapen in een grote ronde hut op palen, boven het water. Alles is van hout en ons bed is kingsize, afmeting twee bij twee. Tussen de houten planken van de vloer in de badkamer kun je het water zien en we horen het onder ons klotsen tegen de palen. De badkamer is van boven open en terwijl je staat te douchen kun je gewoon naar buiten kijken. Een raam is er niet en gezien de temperatuur hier is dat ook niet nodig. Jammer genoeg zijn de mensen er hier nog niet echt van doordrongen dat huisvuil en dergelijke niet in het water gegooid moet worden. Aan de kade, waar ook hutten op palen staan, is het een drijvende afvalmassa van plastic flessen tot dozen, kleding, vis- en fruitafval. In ons paradijsje valt het nog mee, maar ondanks dat het water helder is, de visjes er rondzwemmen en de temperatuur zeker geweldig zal zijn, wagen we ons hier niet aan een zwempartijtje. De rest van de dag relaxen we en regelen de duiktrips voor de komende twee dagen.

De volgende dag moeten we ons om acht uur melden bij de duikschool. De vorige avond hebben we al onze spullen al uitgezocht en die liggen dus al klaar. Met 10 andere mensen en 2 dive-masters, stappen we aan boord van een grote speedboot, dus ons vandaag naar Sibuan brengt. Sipadan, de ultieme duiklokatie, was al volgeboekt en daar gaan we morgen pas naartoe. Na een kleine drie kwartier varen schuift de boot het strand op van een idyllisch eilandje. De hond van de duikschool, die met ons mee is, is 50 meter van het strand al in zee gegooid en zwemt het strand op, schudt zich uit en zet vervolgens met hoge snelheid de achtervolging in op de lokale kinderen. Die maken zich met veel gejoel uit de voeten, meestal het water in. De dive-master vertelt ons dat dit voor de kinderen het hoogtepunt van de week is. Aangezien hier verder niks te doen is voor ze, vinden ze het schitterend als Ewok (zo heet de hond) er ook is en zijn ze teleurgesteld als hij er niet is. Soms krijgt de hond er één te pakken, maar dat levert meestal niet meer op dan een gescheurde broek. Voor hem is het net zo'n groot spel als voor de kinderen.

Wij doen die dag drie duiken. We doen een strandduik, dat wil zeggen dat we onze spullen in het ondiepe water aandoen en dan gewoon het strand aflopen het diepere water in en twee bootduiken (gewoon achterover van de boot af laten vallen). De bodem is zanderig en hier en daar staan wat rotsen en koraal. Dieper ligt er veel dood koraal in plaats van zand en het is allemaal niet zo kleurig als we ons hadden voorgesteld bij deze tropische wateren. Maar toch is er veel te zien, als je maar een beetje goed oplet.

Eindelijk weer eens duikenWe zien "frog-fish" (geen idee hoe dat ding in het Nederlands heet, maar het is een vreemd gevormde donkerrode vis, die maar een beetje tegen een stuk koraal aan ligt), "crocodile-fish" (een vis met een lange bek, net als een krokodil), een kleine rog, die als een speer onder ons door schiet en nog allerlei ander zwemmend gedierte. Met veel pijn en moeite zien we ook nog drie zeeschildpadden, die zich uit de voeten maken als we in de buurt komen.

Tussen de duiken door hebben we ruim een uur pauze, omdat je niet continu onder water kan blijven. Duiken is ook flink vermoeiend, dus je hebt je tijd wel nodig. We zwemmen wat in het ondiepe warme water, zorgen voor de innerlijke mens met koekjes en water en genieten van de tropen. Na twee duiken hebben we onze lunch op het strand van het kleine eiland. Gelukkig hebben we de zonnebrand, die we in Thailand hebben gekocht en sindsdien niet meer nodig hebben gehad, wel meegenomen, want de zon brand ongenadig op het strand. Dit keer laten we ons niet verrassen.

Na de laatste duik, hijsen we ons allemaal weer aan boord en na 45 minuten varen leggen we weer aan in Semporna. 's Avonds gaan we nog even de logboeken invullen en onze handtekening halen, zodat onze duiken officieel zijn. Nog even boodschappen doen en een hapje eten en we duiken op tijd ons bed in, want morgen gaan we naar Sipadan.

De volgende dag laden we om acht uur onze spullen in de boot voor onze dag naar Sipadan. Volgens alle verhalen moet dit één van de beste duikplekken ter wereld zijn. Om dat toch ook vast te leggen, hebben we een onderwatercamera gehuurd bij de duikschool. We zijn nu met 10 mensen, zodat de groepen niet al te groot worden. Dat is ook wel zo fijn, omdat bij Sipadan de duikomstandigheden heel anders zijn dan gisteren. We gaan ook een stuk dieper en vlak voor het eiland is er een zogenaamde drop-off van maar liefst 600 meter. Moet je je voorstellen, een bergwand van 600 meter hoog, loodrecht omhoog. Maar in ons geval dan loodrecht naar beneden.

Een uurtje later leggen we aan voor de kust van een Bounty-eiland. Het is een schitterend strand met palmbomen omzoomd en tussen de bomen staan de restanten van het resort wat op het eiland gevestigd was. Per 1 januari 2005 moest het resort op het eiland zijn deuren sluiten, omdat de Maleise regering ter bescherming van het kostbare onderwaternatuurgebied het eiland tot nationaal park heeft benoemd. Onder ons zien we in het glasheldere water het rif al liggen.

We doen helaas maar twee duiken bij Sipadan, maar ze zijn bijzonder spectaculair. De eerste doen we bij "Hanging Gardens". We komen ogen te kort om alles in ons op te kunnen nemen. Zoveel kleuren, zoveel vissen, het is ongelovelijk. En als we de diepte in kijken, zien we regelmatig de schimmen van langszwemmende haaien onder ons, die zitten hier in overvloed. Het is wel even wennen om de camera onder water te kunnen bedienen, want het is toch heel anders foto´s nemen dan gewoon boven water.

De tweede duik is bij "Barracuda Point". Het is altijd even afwachten, maar met een beetje geluk kan je hier enorme scholen barracuda's zien, die als tornado's door het water draaien. We zien talloze haaien van zelfs zeer dichtbij, zeeschildpadden in overvloed, allerlei enorme scholen vissen vlak boven ons en weer een overvloed aan van alles. Wat een ervaring. We hebben alleen geen barracuda's gezien, maar niemand die daar over zeurde.

De derde duik is bij Kapalai, een ander eilandje vlak in de buurt. Hier is een heel resort op palen op het rif gebouwd. Hier geen helder water met schitterende kleuren, maar hier doe je aan zogenaamd "muck-diving". Het is een modderige bodem, waardoor het zicht misschien vijf tot tien meter is en je ziet ook veel minder scholen felgekleurde vissen. Ondanks de reacties van de andere duikers, is dit toch een hele leuke plek. Er liggen drie wrakken op de bodem, waar zich van alles schuilhoudt en als je een beetje goed kijkt, zie je echt hele leuke dingen.

Na een uurtje varen zijn we weer in Semporna. De tweede duikdag zit er op. We nemen het kaartje van de camera mee om de foto's meteen op onze laptop te kunnen zetten. Er zijn heel veel "mislukte" foto's. Waar of niks op te zien is, of het onderwerp staat niet mooi in beeld, of de kleuren vallen tegen. Maar gelukkig hebben we toch een paar hele mooie. Het valt ook niet mee om voor het eerst onder water foto's te maken, maar al doende leert men tenslotte. Om 8 uur gaan we nog even onze logboeken invullen en handtekeningen van de dive-masters halen, dan zit de dag er al weer op en gaan we ons laatste nachtje in Semporna in, om de volgende dag dan definitief naar Indonesië te vertrekken.


Op deze website werden enkel de reisverslagen met betrekking op Maleisie, Brunei en Singapore opgenomen. Voor reisverslagen van andere landen die Ries en Pam tijdens hun 653 dagen durende wereldreis hebben aangedaan verwijzen we graag naar hun website www.enkeltjebangkok.nl