Pam en Ries op wereldreis.

Ondanks de mindere kwaliteit van de slaapkamer is het wel leuk bij Ali. 's Ochtends is er ontbijt in de keuken, bestaande uit koffie en witte boterhammen met schilletjesjam. Oma is al vroeg in de weer en schreeuwend doet ze de was en wat andere klusjes. Klassieke muziek schalt hard uit de transistorradio.Het moet voor oma tenslotte ook hoorbaar zijn. Ali vertelt dat hij teruggekomen is naar Singapore omdat daar zijn 'home' is. Zijn moeder is oud en het is gebruikelijk dat je hier deze zorg op je neemt. Nederland was fijn maar is 'second home', zoals Ali opmerkt. De woonkamer is eigenlijk niet meer dan een vertrek waarin ook twee fietsen staan, een armzalig bankstel, een computer die het niet doet, een altaartje met buddha achtige dingen erop en vooral veel kitsch met rode lampjes, kraaltjes en schaaltjes. Emmers, schoenen, toiletpapier en allerlei andere zaken slingeren in de kamer rond. De dochter zal zo'n tien jaar oud zijn en kijkt TV. Het lijkt op een soap maar het beeld is zo slecht van kwaliteit dat wij er niets van kunnen maken. Oma schreeuwt af en toe naar ons en wij praten in 't nederlands terug. Dan gaan we gezellig met haar op de foto en ze lijkt tevreden.

Het stel op de kamer naast ons is vertrokken en wij besluiten te blijven. Alleen al vanwege de fijne matras. Maar dan om 05.00 uur 's nachts worden we wakker van een wekker. Weer uit de kamer naast ons. Hierin is inmiddels een gepensioneerde Amerikaanse advocaat getrokken en deze man leek ons toch erg aardig en rustig. De wekker loopt vijf keer af en stopt elke keer na een minuut of twee. Ik vraag me af of de advocaat er soms dood naast ligt. Niets wijst erop dat hij de wekker uitzet. Daarna komt er van slapen weinig meer. Oma is er ook nu weer vroeg uit en de advocaat blijkt toch nog te leven. Om acht uur zitten we samen aan de boterhammen met schilletjesjam en hij kijkt verwonderd als we vragen of hij de wekker niet gehoord heeft. 'Nee, die tonen hoort hij niet'. Hij kan de wekker niet uitkrijgen of stopzetten maar zal het alarm in elk geval naar een wat christelijker tijdstip zetten, zo ergens halverwege de ochtend. Oma zet ons dan gebak voor wat over was van Ali's verjaardag. Iets met cake en veel groen ertussen wat smaakt naar cashewnoten en chocoladetaart met kersen. We moeten tenslotte een goede basis leggen voor weer een dagje shoppen.

Na een frisse douche besluiten we eerst nog een beetje slaap in te halen. De ochtendherrie van opstaan en vertrekken van onze huisgenoten is voorbij, oma houdt zich stil en de advocaat is de stad in. Om tien uur worden we gewekt. De wekker van de advocaat loopt af.

We besluiten nu dan echt onze spullen in te pakken en te vertrekken. Ondanks dat het leuk en huiselijk bij Ali is, wij best tegen wat mindere kwaliteit kunnen, geen warm water hoeven en de toilet en douche best willen delen, willen we wel gewoon 's nachts kunnen slapen. We hebben onszelf een keer per maand luxe beloofd en omdat we nu bijna een maand op pad zijn, gaan we nu naar een echt hotel. Met een eigen kamer en vooral geen buren die onze nachtrust verstoren. We gaan naar het Scarlet Hotel. Op het pand staat 'A Boutique Hotel'. Dit roept spannende verwachtingen bij ons op, vooral als we de prijs van € 140,- per nacht horen.

Het Raffles HotelDe kamer is nog niet klaar en we gaan de stad in om 'Het Raffles' te bekijken. Dit koloniale hotel, opgezet door Sir Thomas Raffles, stamt uit het jaar 1890. Hij is hier begonnen met tien kamers. Al snel is het uitgegroeid tot een majestueus hotel, wat na de tweede wereldoorlog in verval geraakt is. In 1989 is het dratisch gerenoveerd en teruggebracht in zijn oude staat en glorie. Inmiddels staat Singapore synoniem voor Raffles en het hotel is dan ook wereldberoemd. Rondom het hotel zijn de immer aanwezige dure shops. In de stad zijn de Raffles Boulevard, Raffles City en de Raffles Country Club. De Singapore Sling, een cocktail van zo'n € 9,- kan je hier in een aangename ambiance op een van de vele terrassen nuttigen.

Bij terugkomst in ons eigen hotel worden onze verwachtingen overtroffen. Onze kamer is in een woord geweldig. Voor het eerst in een maand tijd loop ik op blote voeten in de kamer en sta ik onder de douche zonder slippers. Het water is zo heet dat de koude kraan flink open moet. In onze badjassen relaxen we wat en Ries gaat aan de slag met de laptop. We hebben hier op de kamer internetverbinding dus de site kan bijgewerkt worden en Ries gaat de webcam installeren die we bij Mustafa gekocht hebben. Na veel vloeken en tieren ga de laptop dicht. Met de site gaat iets niet goed, zodat Ries niets bij kan werken en de installatiesoftware van de webcam komt niet overeen met de cam die in de doos zit.

Fris gedouched gaan we de hitte weer in voor een Lighttour per bus. Als echte Hollanders doen we dit nu natuurlijk alleen omdat het gratis is. In de maand oktober vallen er drie grote festiviteiten van de Hindoes, Islamieten en Maleisiërs samen en daarom geeft de stad Singapore haar toeristen deze gratis tocht. Van bovenaf de dubbeldeckbus hebben we een mooi uitzicht en laten we ons alle indrukken wel gevallen.

We sluiten de avond af met Wontonsoup. Een heerlijke bouillon waarin 'iets van balletjes' drijft. De 'iets van balletjes' kan ook gefrituurd worden en dat nemen we als toetje.

Terug op de kamer gaat Ries weer aan de slag met de laptop. De site geeft echter nog geen sjoege, net zo min als de webcam. Ries wil het ding ter plekke in de prullenbak gooien, nadat hij eerst nog even getwijfeld heeft om direct (het is nota bene twee uur 's nachts geweest....) terug naar Mustafa te gaan om geld terug te eisen. Maar dat vinden we allebei toch niet zo'n strak plan.

Gelukkig slapen we als roosjes in ons geweldige bed....!

De volgende dag staat Kuching op het programma. Vanuit Singapore gaan we terug naar Maleisië, eerst naar Johor Bahru, net over de grens. En van daaruit willen we naar Kuching vliegen aangezien we de oversteek naar Sarawak en Saba (Maleis Borneo) gaan maken. Voor zo'n anderhalf uur vliegen betalen we € 50,- p.p. Met de trein van Den Bosch naar Leeuwarden is waarschijnlijk nog duurder.

Bij de grensovergang in Johor Bahru worden we belaagd door taxichauffeurs die ons naar het vliegveld willen brengen. In Singapore Dollars kost het omgerekend € 10,- en in Maleise Ringgits € 8,- Bijzonder en wij vinden het te duur. We zijn tenslotte weer in Maleisie en gaan er dus gemakshalve maar weer vanuit dat we afgezet worden. We kunnen echter onze Singapore Dollars omruilen voor Ringgits, dus die zijn we alvast kwijt. Voor de grap zeg ik tegen Ries: 'Verpats die webcam maar aan een taxichauffeur tegen Ringgits. Dan hebben we in elk geval onze taxikosten ruim terugverdiend en die webcam moeten we toch dumpen'. En dat doet Ries. Zonder kassabon maar zo goed als nieuw, nog in de doos, gaat de cam na wat onderhandelen voor RM 50,- van de hand. De taxichauffeur hopen we niet meer terug te zien, maar hij heeft in elk geval een mooie webcam, die hij ook weer duurder door kan verkopen. Jammer alleen dat 'ie het niet doet.

Met een vertraging van ruim twee en een half uur landen we in Kuching. Het is na middernacht en we zoeken een hostel wat nog open is. Na 'Scarlet, a boutique hotel' zijn we gelijk weer terug in de realiteit. De kamer heeft geen ramen en het ruikt er bedompt, klam en naar kelderlucht. Maar wat wil je voor € 130,- per nacht minder. We zijn tenslotte aan het backpacken...!!!


Lees ook deel 9 van dit verslag »