Pam en Ries op wereldreis.

We worden om een uur of elf wakker met een droge mond. De airco heeft de hele nacht gedraaid om de lucht in beweging te houden in het bedompte hok, maar de ventilator moest uit, aangezien die veel te veel herrie maakte als we de deur dicht deden. Als je een keer de gang op loopt en weer terugkomt in de kamer, ruik je meteen weer wat voor bedompte lucht er hangt. Hier wordt duidelijk niet vaak gelucht. Ondanks dat we lekker geslapen hebben, want het bed ligt wel erg lekker, besluiten we om te verhuizen. Of naar een andere kamer met minimaal een raam en anders, als dat niet kan, naar een ander hostel. Maar eerst even ontbijten, dat zit bij de prijs in. Ondanks dat het ontbijt tot 10 uur is en wij pas tegen half 12 naar beneden komen, staat alles er nog en werken we geroosterd brood met jam en een paar koppen koffie naar binnen. Dat is in ieder geval een fatsoenlijke start van de dag. Na wat zoeken en een paar keer op de bel drukken, verschijnt de eigenaresse van het Borneo B&B. Ze heeft een etage hoger nog een kamer vrij met raam en die bevalt ons wel. Het stinkt er in ieder geval niet en er hangt ook weer een airco. En we krijgen hem tegen dezelfde prijs. We blijven dus nog een nachtje.

Zoals wel vaker na een dag reizen, doen we niet zoveel. We hangen wat op de kamer rond, lezen wat, werken aan onze website, kiezen foto's uit en maken nog eens een filmpje voor thuis. Als ik de douche wil uitproberen, is dat in eerste instantie niet zo'n succes. Er komt namelijk geen druppel water uit. Tot zover het genot van een douche op eigen kamer. Dan roept Pam ineens vanaf de gang: probeer het nog eens! En als ik de kraan opendraai, komt er zowaar water uit. Niet veel, maar genoeg om te douchen. De stortbak van de wc loopt ook weer vol, dus dat is ook opgelost. Als ik echter een keer de wc doortrek, komt er bijna meer water aan de achterkant uit dan in de pot. Hmmm.. weer zo'n succes. Ondanks eigen douche en toilet, kunnen we dus beter op de gang douchen en plassen... maar we hebben nog steeds een raam en ook dit bed lijkt goed te liggen.

Vroeg in de avond trekken we erop uit. Pam heeft al de hele week haar zinnen op een bezoekje aan de Pizza Hut gezet en aangezien die hier is, gaan we daar maar eens eten. We blijken vlak bij de rivier te zitten en aan de waterkant ziet het er gezellig uit, met allemaal terrasjes en kraampjes. Jammer alleen dat het er nogal rustig is, het zou hier erg leuk zijn als er wat meer mensen zouden zitten. Aan het einde van de promenade begint meteen het nieuwe deel van Kuching. Hier staan allemaal nieuwe hotels, winkels en banken. Na een bezoekje aan de 7-Eleven, lopen we door en vinden al snel de Pizza Hut. Het is er druk, veel jongelui en gezinnen. O ja, het zaterdag, dus vandaar extra druk. Aangezien we zelf geen enkele haast hebben, vergeten we namelijk regelmatig wat door dag het is. De pizza's gaan er goed in. Heerlijk, weer eens een westerse hap. Maar ja, dat merk je dan ook meteen aan de prijzen, ook al valt € 12,- voor 2 voorgerechten, pizza's en cola natuurlijk best mee. Daar redden we het thuis niet mee.

Na de pizza's besluiten we om naar de weekendmarkt te gaan. Die begint zaterdag middag tot 's avonds laat en begint dan weer op zondagmorgen om een uur of 5. Het blijkt nog een hele wandeling te zijn, want we moeten bijna naar de andere kant van Kuching. Maar aangezien we vandaag niks gedaan hebben, is wat beweging wel goed voor ons. Op de markt is het nog een drukte van belang. Eerst wandelen we door kraampjes met allerlei kleding en als we een zijstraatje inslaan, belanden we tussen de groenten en fruit. Pepers, een soort komkommers, kool en allerlei andere groenten liggen er uitgestald. Verse kippetjesAan het einde van het straatje komt ons een ranzig luchtje tegemoed. Ja hoor, we zijn tussen de vis en kip beland. Niks koeling of ijs, het ligt gewoon op kramen uitgestald en wordt ter plekke geslacht en in stukken gehakt. Omdat het om een uur of negen nog steeds rond de 30 graden is, kan je je wel voorstellen dat het er flink stinkt. En we maken ons dan ook maar snel uit de voeten. Maar niet nadat ik eerst de lokale viskraam op de foto heb moeten zetten en gevraagd van welke voetbalclub ik fan ben. Ook al boeit me dat niet echt, met Ajax maak ik een goede beurt. Jawel, die kennen ze hier ook. Europees voetbal is hier namelijk erg populair.

Zo komen we tussen nog meer fruit en groente terecht, het is een kleurrijk geheel en we maken dan ook wat foto's. Zoals in de Lonely Planet al stond vermeld, is het hier niet echt geschikt voor lange mensen, maar ik denk dat de schrijvers niet aan iemand van mijn lengte hebben gedacht. Overal moet ik bukken, want het wemelt er van de snoeren en touwtjes op een hoogte van maximaal 1,80 meter. En met mijn lengte ben ik natuurlijk ook weer een wandelende attractie. Ik ben het ondertussen wel gewend, maar als er bijna geen toeristen meer zijn, voel ik me toch wel erg groot. Maar ach, het heeft ook zo zijn voordelen, mensen zijn vaak nieuwsgierig naar mijn lengte en ik word dan ook vaak aangesproken. En als ze dat niet durven, merk ik aan de gebaren en blikken dat er over me gepraat wordt. Zo normaal als het in Nederland al is, hier is het nog bijzonder.

Ergens op een pleintje - dat neem ik tenminste aan omdat er een grote boom staat - worden een soort pannenkoeken met nootjes gebakken, waar daarna nog boter op gesmeerd wordt. Het ruikt tenminste erg lekker, maar aangezien ik nog helemaal vol zit van de pizza's, heb ik geen trek. Iets verder staat nog een kraampje en die bakt hetzelfde, maar dan in een wat kleiner formaat. We kijken elkaar aan en ik koop er één voor het enorme bedrag van 50 Sen (een halve ringgit = € 0,10). Ik blijf me af en toe verbazen over de prijzen hier. En het blijkt een goede koop, het smaakt heerlijk. Het is bijna jammer dat we al gegeten hebben. Met een colaatje erbij, eten we op een stoepje achter een kraam met eieren, het pannenkoekje op en kijken naar de passerende mensen. Je zit hier echt tussen de lokale bevolking en slechts af en toe komt er een toerist voorbij. Voor mij is dit pas echt reizen. Natuurlijk is Maleisië geen onontgonnen gebied meer, maar een gebrek aan westerlingen maakt het allemaal net wat leuker.

We struinen nog wat over de markt en verbazen ons over wat er allemaal te koop is. Er zijn "gamma's", kramen vol met alle mogelijke gereedschappen, "dierenwinkels", waar zakken met vissen aan een touwtje aan de kraam hangen, "fleurops", bloemenkramen met de mooiste orchideën, en ga zo maar door. Tegen een uur of tien worden overal kraampjes klaar gemaakt voor de nacht, dus ook de markt loopt tegen zijn einde. We hebben het ook wel een beetje bekeken allemaal en besluiten om terug te lopen. Helaas mis ik op de plattegrond een zijstraatje en met een flinke omweg komen we weer bij ons hostel. Om zeven uur gaat voor het eerst sinds lange tijd weer eens de wekker. Vandaag gaan we Oerang Oetangs bekijken, dus we moeten op tijd op pad. Met de bus komen we op tijd bij het Semenggoh Nature Reserve, waar we het voeren kunnen bekijken. Ze zijn begonnen met een groep van 12, maar ondertussen is de populatie gegroeid tot 22 dieren en leven de dieren zelfstandig in een groot beschermd gebied. De dieren worden nog steeds bijgevoerd, maar als er voldoende voedsel aanwezig is, komen ze vaak niet meer opdagen. Vandaag is het helaas niet anders. Jammer voor ons, maar voor het park een succes, want het betekent dat de Oerang Oetangs zonder menselijke hulp in het bos kunnen overleven.

Aapje Aangezien we wel graag Oerang Oetangs willen zien, belsuiten we om naar het Matang Wildlife Center te gaan, waar tegenwoordig het "heropvoedprogramma" voor de dieren is gevestigd. Dit park staat niet in de Lonely Planet en is veel minder bekend, dus we zijn blij dat we de lokale folder goed hebben doorgekeken. Het park is niet te bereiken met het openbaar vervoer, dus we zijn gedwongen om een taxi te nemen. Maar dat is het dan ook wel waard, oordelen we later. Er worden nog meer beschermde dieren gehouden, maar voor ons tellen eigenlijk alleen de mensapen. En we worden niet teleurgesteld. Op een verhoogd platform, kunnen we de dieren in hun leefomgeving zien. Natuurlijk is het heel anders dan de dieren in het bos te zien, maar we zijn erg enthousiast. Er ligt er 1 slechts op een paar meter van het platform en een groot mannetje heeft zich pal onder de muur genesteld. Ik schiet heel wat foto's, in de hoop dat er een mooie tussen zit voor in de gang. Maar eigenlijk is het zien van deze bijzondere beesten belangrijker dan een mooie foto. We horen ook nog dat één van de vrouwtjes zwanger is, dus ook hier is het fokprogramma een succes.

We nemen de taxi terug naar het hotel en ik besluit om eerst maar eens een douche te pakken, aangezien het gewandel door het bos mijn t-shirt weer heeft doorweekt. Pam doet een wasje en daarna bekijken we de foto's Er komen er een paar in aanmerking voor de muur, dus wat dat betreft is het een geslaagde middag. Nu wordt het tijd om een internetcafé op te zoeken en aan de inwendige mens te denken.


Lees ook deel 10 van dit verslag »