Pam en Ries op wereldreis.

Singapore.... Wat moet je er van zeggen?

Na het rommelige, chaotische en overvolle Kuala Lumpur en Chinatown is deze stad een verademing. Er wonen zo'n vierenhalf miljoen mensen, op een oppervlakte van nog geen tiende van Nederland en de stad straalt rust uit. Het is er schoon, mensen zijn vriendelijk en rustig, er is amper criminaliteit, het weggennet is goed, het openbaar vervoer nog beter, iedereen spreekt vloeiend Engels, er is veel groen, er zijn geen muggen en het klimaat is aangenaam.

Op aanraden van de eigenaresse van Sama Sama Guesthouse in Melaka gaan we naar Alis Nest. De naam roept wat bedenkingen op maar het kan geen kwaad om te gaan kijken. Na een busrit van vierenhalf uur worden we ergens in de stad gedropt. Met rugzak op lopen we zo'n twintig minuten en in het straatje waar Ali zou moeten zitten, vinden we niks. Maar een behulpzame overbuurvrouw vertelt ons dat Ali jarig is en dus niet thuis is. Oma vangt ons op. Ze schreeuwt heel hard in onverstaanbare woorden maar wijst ons een kamer. Blijkbaar is ze niet boos....? Misschien doof?

Singapore is een vrij dure stad en we hebben er rekening mee gehouden dat we het hier niet redden voor € 10,- per nacht. Oma vraagt ons S$ 25,- voor deze kamer, zo'n € 12,-. Meer is hij ook niet waard, oordelen we al snel. Eigenlijk is het woord kamer ook zwaar overtrokken. Beter zou zijn: een in elkaar getimmerd hok waarbij helaas de wandplaten te kort waren. Maar de matras op het bed is geweldig. Dik, zacht en geen gaten of bobbels. En we hebben een groen bedovertrek met Nemo erop!!!

We besluiten in elk geval vannacht hier te blijven en morgen op zoek te gaan naar een ander guesthouse. We zitten in de wijk Little India en op straat is het evenals in Chinatown een drukte van belang. Overal kun je eten, zowel binnen als buiten. Maar hier zie je meer restaurantjes met tafels en stoelen in plaats van de Chinese stalletjes en kraampjes met krukjes op het trotoir. Ook hier is het eten een belangrijke gebeurtenis, overal zie je mensen eten en er is keus volop. Indiaas en Chinees, de bekende gerechten maar ook ondefinieerbaar voer. Mc Donalds en KFC zijn ook in grote getalen aanwezig. Hoe later op de avond het wordt, hoe meer mensen er aan het eten zijn.

Na het eten gaan we op zoek naar een internetcafé, in de veronderstelling dat die hier, in deze hightech stad, in grote aantallen moeten zijn. Maar nee. Of in Little India doen ze niet aan internet óf misschien zijn ze zo ver hier dat iedereen zelf thuis een computer heeft?

Na wat verwoede pogingen tref ik Dees op MSN en we babbelen er vrolijk op los. Erg leuk om zo contact met thuis te houden en een vreemde gewaarwording. Ik, om 22.00 uur in Singapore en Dees om 16.00 uur in Warfstermolen, 'slechts' tienduizend kilometer van elkaar verwijderd. Dan nog even via de webcam zwaaien en laten zien dat het goed met ons gaat. Dees en Rob zijn drukdoende om in januari onze kant op te komen, waarschijnlijk richting Bangkok. Waarna we met z'n vieren een week of drie naar Laos gaan reizen, misschien ook Cambodja. Tegen die tijd zijn we ruim vier maanden onderweg en dan is het helemaal leuk om je eigen familie op bezoek te krijgen. We spreken af dat Dees de tickets gaat regelen en dat wij hen dan in Bangkok van het vliegveld komen halen, met spandoek en al.

We hebben al gehoord dat je in Singapore weinig bezienswaardigheden hebt. Dit is het mecca voor de 'shopaholics'. Na elke shopping mall volgt er weer een andere. De ene nog groter en moderner dan de vorige. Alle merken zijn in overvloed vertegenwoordigt. Je struikelt over de Gucci's, Versaci, Prada, Louis Vutton, Valentino's, Yves St. Laurent, Rolexen, Cartiers en anderen. De prijzen van gewone kleding liggen wat lager dan in Nederland. De couturekleding in de etalages heeft geen prijskaartjes en naar binnen gaan in ons reiskloffie durven we niet aan. Wat moeten we trouwens met deze kleding? Alles is binnen een dag bezweet, gaat zo de rugzak weer in en daarna gaat alles in een keer in de wasmachine. Sorteren op kleur en materiaal is er niet bij. En daarna gaat de kleding zo de droger in, waarbij geen onderscheid gemaakt wordt tussen Hema ondergoed en merkkleding.

Bij ons om de hoek zit zo'n megastore. Mustafa heet 'ie. Mustafa is ooit klein begonnen en schijnt nu bij de top tien van rijkste mensen van Singapore te horen en we zien al snel waar dat door komt. Mustafa Shopping is een soort van combinatie van Ikea, Bijenkorf, Hema, H&M, Blokker, Sligro, Makro en C&A. Je kunt het zo gek niet bedenken of ze verkopen het hier, op een van de zes verdiepingen. Er zijn tientallen soorten tandpasta, parfums, sportkleding, automaterialen, schoenen, kitsch rommel, eten, eten en nog meer eten, matrassen, golfclubs, electronica, kantoorartikelen, cosmetica, horloges, kerstverlichting en nog meer. Deze winkel schijnt 100.000 verschillende produkten te verkopen. En de economie draait hier vierentwintig uur door. Bij Mustafa kennen ze geen sluitingstijd, 24 uur per dag, 365 dagen per jaar zijn ze open. En wat doen wij dus? Wij gaan shoppen om twee uur 's nachts, gewoon voor de fun. En het is nog druk, zelfs mensen met kleine kinderen, die hun inkopen aan het doen zijn. Heel bijzonder om dit mee te maken. We struinen de verdiepingen af en vergapen ons verstand aan de overvloed van alles. Op de afdeling pasta's verkopen ze dus ook gewoon Honig uit Koog aan de Zaan.

Nu we op dit onchristelijke tijdstip ons straatje weer inlopen, zijn alle winkeltjes dicht en overal zijn de rolluiken met traliehekken omlaag. De meeste huizen en winkels hebben geen voorgevel en de tralies zijn dan ook nodig om de boel af te sluiten. Ali heeft geen bord op zijn pand en alleen huisnummer 23 overtuigt ons ervan dat we toch echt bij ons guesthouse 'voor de deur' staan.

We schamen ons, om 03.00 uur 's nachts moeten we Ali uit bed bellen om ons binnen te laten. Ali heet ons vriendelijk welkom, zegt 'goedemorgen' en vertelt doodleuk dat hij jaren in Drunen gewoond en gewerkt heeft, dit alles in het Nederlands. Of we van Drunen gehoord hebben? Wat een grap.....!!!

De douche bij Ali is -naast de goede matras- het tweede pluspunt wat we ontdekken. Hij is groot, schoon en er komt heel veel water uit de douchekop. Geen warm water maar dat is ook hier niet nodig gezien de buitentemperatuur. We liggen net een kwartier op bed als er op de kamer naast ons een vrouw arriveert. Zeer luidruchtig wordt er geruzied over geld. Dat denken we in elk geval want in elke zin komt het woord dollar voor. Vanwege de korte wandplaten kunnen we het gesprek woordelijk volgen en er moeten boze woorden van Ries aan te pas komen om de rust te laten weerkeren. 's Ochtends beginnen het gepraat, gerinkel, douche- en toiletgeluiden en de schreeuwende dove oma al weer vroeg. Na maar zo'n vier uurtjes slaap zijn wij niet op ons best...

Overdag wandelen we door de stad en struinen nog enkele shopping malls af. Overal hangen borden dat er binnen nergens gerookt mag worden. Buiten trouwens ook niet op de terrassen, die er in overvloed zijn. En bij de bus- en metrohaltes hangen dreigende borden met waarschuwingen voor boetes van ? 500,- per overtreding. Buiten op straat mag je wel roken maar sigarettenpeuken zie je ook nergens dus ik duw mijn sigaretjes netjes uit en gooi ze in de prullenbak. Deze staan er in overvloed zodat je eigenlijk ook niets van rommel als blikjes, sigarettenpakjes en -peuken, kaugom of papier ziet liggen. Niet alleen de boetes op vervuiling zijn hier hoog. Ook vernieling en bekladding wordt zwaar beboet en graffiti zie je dus nergens. Zelfs de trappen en portieken in en rondom de ondergrondse metro zijn schoon. Geen zwervers, geen vuil en al helemaal niet de bekende pislucht die op deze plekken vaak hangt. De metro zelf is ook weer zo'n voorbeeld van structuur en orde. Het hele netwerk is geautomatiseerd. Er komt geen chauffeur aan te pas en vertragingen kennen ze niet. Het perron is afgeschermd met glazen wanden zodat je niet op de rails kan komen en de deuren openen alleen als er een metro aan het perron staat. Wij hebben in Nederland nog heel wat te leren.

We besluiten, als we straks na terugkomst niet meer kunnen wennen in Nederland, Singapore een mooie optie is om te wonen en werken. Er moet tenslotte wel een keer weer geld verdiend worden. En dan kun je dat het beste maar in een zeer aangename omgeving doen, toch...?


Lees ook deel 8 van dit verslag »