Pam en Ries op wereldreis.

We staan om kwart voor acht klaar om in de bus te stappen naar Kuala Lumpur. Keurig op tijd verschijnt de bus en nadat we nog wat mensen hebben opgehaald, laten we Taman Negara achter ons. Een uurtje later zijn we in Jerantut, waar we geld kunnen pinnen en over kunnen stappen op de expres bus naar Kuala Lumpur. De rit gaat vlot en om drie uur zijn we er al. We moeten nog een stukje met de metro en stappen midden in Chinatown uit. Hier moet ons hostel ergens zijn. Wat een verschil met Kuala Tahan, waar de rust zelf heerste. Hier is het een drukte van belang, maar toch hangt er een ontspannen sfeertje.

We nemen onze intrek in de Backpackers Travellers Inn, op advies van een andere backpacker, die we in de Cameron Highlands hadden ontmoet. Het blijkt een prima keuze, alhoewel de eerste kamer niet helemaal was wat we zochten. Naast het bed bleef nog een strook van 2 m2 over en als we onze rugzakken daar neer zouden leggen, konden we onze kont niet meer keren. Ook was er nauwelijks frisse lucht, was het er heet en benauwd en een gedeelde badkamer is ook niet echt ons ding. Gelukkig konden we ook nog een kamer met eigen badkamer krijgen, helemaal bovenin (wel elke keer 95 treden omhoog), maar wel met daglicht en frisse lucht, voor zover daar sprake van is in deze grote stad.

Het eerste wat we doen, is onze rugzakken omkeren om onze vuile was eens te laten doen. Twee wasmachines vol hebben we, dus het was wel even nodig. De rugzak van Pam moet ook gemaakt worden, dus die moest toch leeg. Ook hebben we alle overbodige troep en een stapel boeken eruit gegooid, die gaan terug naar Nederland. Dat scheelt toch al weer de nodige kilo's in de rugzakken. En daarna weer eens lekker onder de douche, al het zweet van de reis afgewassen.

Nadat we even lekker op bed gelegen hebben, gaan we op zoek naar een Pizza Hut, we hebben zin in een lekkere westerse hap. Helaas is die in de omgeving niet te vinden, dus wordt het uiteindelijk de Kentucky Fried Chicken. Met een volle buik lopen we daarna Chinatown in en het is er een drukte van jewelste. Honderden kraampjes met nepartikelen staan er opgesteld. Van horloges tot sportschoenen, van tassen en portemonee's tot de allernieuwste DVD's. Als je goedkoop wil shoppen, dit is de plek. En als je al een horloge of zonnebril hebt, is dat geen probleem. Het volgende aanbod is altijd: One more? Maar dat bewaren we tot de volgende dag, want na nog een biertje op het terras, wordt het tijd om een tukkie te gaan doen.

De volgende dag slapen we lekker uit. Nadat we de was hebben opgehaald, gaan we op pad. Eerst richting het busstation, waar volgens de eigenaar van het hostel een kleermaker moet zitten. We vinden de kleermaker midden in de hal van het busstation en voor 5 ringgit is de tas weer helemaal pico bello. Die kan hopelijk weer een tijdje mee. Daarna gaat het richting Starbucks. Niet voor de koffie, alhoewel die daar ook prima is, maar omdat we daar gratis met onze laptop op het internet kunnen. We hebben heel wat te doen, want we lopen achter met het bijwerken van de website. Al met al is het heel wat werk en zitten we er tot laat in de middag. Op zich niet zo erg, want er is volop koffie en de airco zorgt voor verkoeling. Erg handig zo met de eigen laptop, want dan hoeven we niet te rommelen met memory sticks.

's Avonds besluiten we om te gaan Chinees fonduen, midden op straat. Overdag is er niks van te zien, maar 's avonds worden op de stoep overal eettentjes opgesteld. Zo ook die van ons. We zitten aan een ronde tafel, met in het midden een kokende pot met bouillon, waar we onze stokken in moeten koken. Schalen vol worden er bij ons op tafel gezet. Allerlei stokjes met van alles. Stokjes met zalmballetjes, knakworst, grote garnalen, kwarteleitjes, inktvis, varkensvlees en nog veel meer ondefinieerbaar spul. Maar we moeten alles koken, dus ziek zullen we er niet van worden. Nog een sausje erbij en we kunnen aan de slag. We kunnen zoveel eten als we zelf willen en achteraf wordt het aantal stokken wat je gegeten hebt afgerekend. Om ons heen zitten de tafeltjes nog vol, ook met allerlei Chinezen, dus het is duidelijk niet alleen voor de toeristen bedoeld. Ook de lokale bevolking komt hier eten. Uiteindelijk hebben we 20 stokjes en 2 grote glazen vruchtensap weggewerkt en moeten we 40 ringgit afrekenen. Niet echt goedkoop, maar het is wel een leuke manier om te eten. En erg smakelijk. Alleen wel erg warm aan de benen, met die brander onder de tafel.

We lopen daarna de markt op. Eens kijken of we een paar goedkope souveniers kunnen scoren. Ook hebben we een handig driepootje gezien, zodat we de camera´s beter neer kunnen zetten als we eens een foto met de zelfontspanner willen maken. Veel bijzonders zien we niet en hoe we ook onderhandelen, voor minder dan 10 ringgit, krijgen we het driepootje niet mee. Grappig is wel dat de ene begint met 45 ringgit, zodat je flink moet onderhandelen om op 10 uit te komen, en een ander meteen de bodemprijs van 10 roept. Die heeft duidelijk geen zin in een potje onderhandelen met een toerist. Elk sportschoenenhandelaar troef ik meteen af, door te zeggen dat ik maat 48 heb (uhh, beetje gelogen maar stel dat ze 46 nu eens wel zouden hebben....?). Je ziet ze dan meteen bedenkelijk kijken... en nee schudden. Ze hebben veel, maar zo groot, nee dat is te hoog gegrepen.

Eigenlijk willen we nog een kleine tas voor de laptop, maar ondanks het enorme aanbod van tassen, is een kleine maat niet te vinden. Je kan echt merken dat alles op de gemiddelde toerist is ingesteld. Extra groot of extra klein is niet te krijgen. Misschien dat we ergens in een fatsoenlijk winkelcentrum wel kunnen slagen. Na nog een biertje op het terras, waar we nog wat kaarten voor het thuisfront schrijven, liggen we rond 12 uur weer lekker in bed.

Vandaag gaat de wekker weer om 7 uur, want we hadden gehoord dat je extra vroeg bij de Petronas torens moet zijn, om toegangskaarten te kunnen krijgen. Ze zijn gratis, dus de aanloop is bijzonder groot. En er geldt het principe, wie het eerst komt, het eerste maalt. Maar we komen ons bed niet echt uit, dus op tijd in de rij staan, is er vandaag niet bij. We zien wel of we nog kaarten kunnen krijgen. Ik besluit om 9 uur om eerst maar eens ergens een ontbijtje te regelen. Als ik terugkom op de kamer, heeft Pam nog niet echt veel zin om op te staan, dus ga ik maar eens op zoek naar het postkantoor, want zoals gezegd, we gaan onze rugzakken een paar kilo lichter maken. Eerst maar eens informeren naar de kosten en of ik ergens een doos kan regelen. Het hoofdpostkantoor blijkt vlakbij te zijn, de kosten voor het verzenden mee te vallen en met een flinke doos loop ik terug naar het hostel.

Het is niet zo druk op straat (vrijdag is natuurlijk de start van het weekend voor islamieten), maar overal aan de straat zitten mensen al weer te eten. Als je één ding moet zeggen over Chinezen, ze eten werkelijk de hele dag. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. En als ik zo lekker over straat loop, tussen de lokale bevolking, vermaak ik me zoals altijd prima. Toeristen zie je om één of andere reden nauwelijks rond dit tijdstip, maar die zijn misschien wel allemaal bij de Petronas torens om in de rij te staan voor kaartjes.

Op de kamer proppen we de doos vol met spullen en Pam twijfelt er aan of we niet over het gewicht van 10 kilo heen komen, maar volgens mij moet het net kunnen. Dan de doos nog maar niet dichtplakken, zodat we er nog wat uit kunnen halen, als hij onverhoopt toch te zwaar is. Een half uurtje later lopen we terug naar het postkantoor, nu met een flink gevulde doos. Zoals gebruikelijk hier, loopt het zweet me al snel weer langs het lijf. Ik heb dan geen last van de warmte, maar mijn lijf laat duidelijk merken dat het echt wel boven de 30 graden is. Ik hoef maar een vinger te bewegen en ik begin te "lekken".

De doos blijkt uiteindelijk 9,1 kilo te zijn, dus hij kan in zijn geheel mee. Flink wat duck-tape eromheen en hij kan weg (voor het thuisfront: hij komt over één tot drie maanden aan). Als we klaar zijn op het postkantoor, pakken we direct de metro naar de torens. Hopelijk kunnen we nog kaarten krijgen, maar anders is het gewoon een geval van jammer. Het is slechts een kort ritje en om 11.45 uur staan we voor de balie. We kunnen nog kaarten krijgen voor 15.45 uur, over 4 uur. Dat komt ons prima uit, want we willen ook nog naar de Menara Kuala Lumpur, de enorme televisietoren van 421 meter hoog. In de Petronas torens kom je "maar" tot 170 meter hoogte, hier is het observatiedek 276 meter hoog. Het uitzicht is dus nog beter en je kan 360 graden rondlopen, zodat je alle kanten op kan kijken. Helaas is het vandaag niet erg helder, zodat we niet al te ver kunnen zien, maar toch krijgen we een goed idee van de stad. We kunnen Chinatown nog duidelijk zien liggen, vanaf boven lijkt het helemaal niet zo ver, maar schijn bedriegt. Het is waarschijnlijk nog een hele tippel.

Onderweg kregen we al de indruk dat Kuala Lumpur een moderne stad is en van boven is het beeld niet veel anders. Hoge gebouwen rijzen overal omhoog, helaas nog wel eens ten koste van mooie oude gebouwen, waarvan helaas de meesten al verdwenen zijn. En die er nog staan, daarvan krijgen we de indruk dat ze veelal leeg staan, er niks mee gebeurt en weldra onder de sloophamer zullen belanden. Erg zonde in mijn ogen, want ondanks dat men nastreeft om een modern land te zijn, ben ik van mening dat een land ook zorg moet dragen voor zijn culturele erfgoed, ook al is dat in dit geval niet islamitisch. En hier laat dat nogal eens te wensen over.

We besluiten om weer terug te gaan naar Twin Towers van Kuala Lumpur. Blijkbaar hebben we op de heenweg een flink eind omgelopen, want we zijn er veel te vroeg. We lopen naar binnen en tussen de torens blijkt een enorm winkelcentrum van 5 verdiepingen gebouwd te zijn. En niet zomaar één, werkelijk alle grote merken zijn hier aanwezig. Bulgari, Chanel, Prada, Versaci, etc etc. Hier vind je waarschijnlijk niet de goedkope imitaties, aangezien in geen enkele etalage prijskaartjes te vinden zijn. We vermoeden ook dat afdingen hier weinig tot geen zin heeft. Dit is duidelijk niet het mekka van de budgetreiziger.

Op ons tochtje door het winkelcentrum, komen we op de bovenste etage een enorme boekwinkel tegen. Als je een boekenliefhebber bent, moet je hier echt een keer heen. Hier kan je echt alles vinden. Op een enorm oppervlak vind je zowel boeken in het Engels als in het Chinees, in alle mogelijke genres. Aangezien niet heel Azië in onze Lonely Planet staat, besluiten we om de afdeling met reisboeken maar eens op te zoeken, om te kijken welke we nog aan moeten schaffen. Zes rijen dik met alleen maar reisboeken komen we tegen. Alle bekende merken zijn voorhanden. Lonely Planet, Rough Guides, Footprint, you name it, ze hebben het. En dan ook nog van elk land denkbaar. Pam zoekt voor de grap Holland op en je raadt het al, ook die staat er tussen. Alleen zijn de prijzen niet veel anders dan in eigen land, dus besluiten we om niks mee te nemen. Onderweg scoren we wel ergens een kopie voor een prikkie.

Na nog een bak echte koffie, gaan we ons maar eens opmaken om de torens te bezoeken. We krijgen bij toegang een geel kaartje om, we maken deel uit van de gele groep. We moeten even wachten en kunnen even een korte film bekijken over de bouw van de torens. Na de veiligheidscontrole - die niet veel voorstelt, want we hebben allebei een zakmes in de tas die niet gezien worden - kunnen we met de snelle lift naar boven en lopen we over de bijna 60 meter lange brug, die de twee torens verbindt. Een stuk minder hoog dan de tv-toren, maar niet minder indrukwekkend. De torens zijn het toonbeeld van moderne techniek, gecombineerd met allerlei islamitische architectonische invloeden. Hier werken op deze hoogte, moet een genot zijn. Tenminste, als je een raam in je kantoor hebt om naar buiten te kijken. Na tien minuten zit het erop en dalen we weer af naar de grond. Nog een korte rit met de metro en niet veel later zijn we weer op onze hotelkamer en type ik nog snel dit deel van ons reisverslag. Morgen is weer een reisdag en dan komt het er niet van. Tot snel maar weer.


Lees ook deel 6 van dit verslag »